Podróż była średniej długości, to znaczy trochę samolotem, trochę autokarem i trochę na piechotę do pokoi. Po odświeżeniu ciał przyszedł czas na zasłużony odpoczynek przy basenie. Ze względu na dość dużą ilość osób oraz wiele różnych planów działania, trzeba było omówić ramowy rozkład jazdy. Kilka osób kończyło kursy podstawowe, inni zaczynali je od zera, a jeszcze inni podwyższali swoje kwalifikacje. Nie można zapomnieć o osobach na wakacjach totalnych, czyli pełnej rekreacji i nic poza odpoczynkiem i nurkowaniami.

Wszystkie nurkowania odbywały się z łodzi, a korzystaliśmy z dobrodziejstw bazy nurkowej Dive Top. Pierwszy dzień jak zwykle jest najdłuższy i najbardziej zakręcony. Związane jest to z dość dużą ilością osób, które potrzebują sprzętu, balastu, porady i wyjaśnień gdzie co jest na łodzi i jakie panują tu zasady. Każdy, kto był pierwszy raz na dużej łodzi nurkowej, pewnie pamięta lekki stres przed nieznanym, pierwszy skok do wody, gdzie wysokość dokłada wielkich oczu. Dodajcie do tego wszystkiego pierwsze w życiu wejście w sprzęcie nurkowym i to skacząc z wysokości. Wielki szacunek dla każdego, kto właśnie w taki sposób rozpoczyna swoją przygodę z nurkowaniem, bo to nie jest tak oczywiste i proste za pierwszym razem. Po przebrnięciu przez osłonę niepewności i zdeprymowania, po wykładach i upewnieniu się, że każdy wie co ma robić, przyszedł czas na zanurzenie i oddanie się w ręce nieważkości i wolności. Tak właśnie można opisać nurkowanie, czyli czas sprzędzony tu i teraz bez trosk, zmartwień i poczucia upływającego czasu.

Wracaliśmy z nurkowań każdego dnia około godziny czwartej po południu. Dla grupy relaksacyjnej to był czas wolny, natomiast na grupę kursową czekały jeszcze wykłady i omówienie dnia nurkowego. Wieczory spędzaliśmy na odpoczynku, paleniu shishy oraz długich rozmowach i poznawaniu siebie. Wielu z nas pozyskało wspaniałych przyjaciół i znajomych, inni tylko wzmocnili swoją więź. Mimo iż każdy robił to, na co miał ochotę (spacery na plaży, zakupy w okolicznych straganach, czytanie i opalanie się), to zawsze było jakieś wspólne jestestwo i wzajemna dbałość.

Kolejne nurkowania zaskakiwały nas swoimi wspaniałymi urokami, pięknymi rafami oraz niesamowicie dużą ilością ryb. Eksplozja kolorów, poruszanie się każdego żyjącego ogniwa oraz jedwabiste ruchy wody, czynią z Morza Czerwonego to coś, czego nigdzie indziej nie znajdziecie. To wołanie błękitu, swoistego rodzaju czystość i wyrazistość barw, wzbudza niepohamowane uczucie bycia pod wodą przez cały czas. Natomiast wynurzenie się powoduje i bardziej wzmaga chęć powrotu, która jest silniejsza niż cokolwiek znane. Wystarczy wejść tam tylko raz i gwarantuje, że zrobicie wszystko, aby móc wrócić w to miejsce ponownie. Tak właśnie działa Morze Czerwone na wielu znanych mi ludzi. I dobrze, bo w tempie zniszczeń świata trzeba się spieszyć, by móc przez jeszcze jakiś czas współżyć z tak magicznym środowiskiem, jakim jest rafa koralowa. Mam nadzieję, że w tak zacnym gronie jeszcze raz będziemy mieli przyjemność zanurkować i spędzić wspólnie czas. Tych, którym nie udało się polecieć z nami, serdecznie zapraszamy na kolejne nasze wyprawy, nie tylko do Egiptu.